ماه اما، هر چه‌قدر بیش‌تر تماشایش می‌کنم، نگاهم را بیش‌تر جذب می‌کند.

من که راحت دارم نفس می کشم. خیلی راحت تر از اهواز!

کاش آلودگی های اهواز هم این جوری بود...! 

بابت سیستم زیبای تبخیر آب و
تشکیل ابر و
ریزش باران

از تو سپاس‌گزارم

در یک برهه‌ی زمانی، سخنرانی‌های آتشین و تند و تیز دکتر حسن عباسی در انتقاد به آقای خاتمی -رییس جمهور وقت- خیلی معروف شدند.
دکتر عباسی در یکی از سخنرانی‌هایش سخنی با این مضمون بیان کرده بود که: حکومتی را که از ابتدای خلقت تا زمان پیامبر اسلام و ائمه و بعد از آن، آرزوی همه‌ی انبیا و اولیای الهی بوده، امام خمینی تشکیل داد. اما آقای خاتمی دارد در آن کج می‌رود!

کاری به آقای عباسی و خاتمی ندارم.
اما آیا این حکومت، واقعاً آرزوی پیامبران و ائمه و اولیای خدا بوده؟!

نمی‌دانم، شاید یکی شدن دین و سیاست به معنای دینی کردن سیاست و حکومت، آرزوی آن‌ها بوده، اما آرزوی این شکل از یکی شدن سیاست و دین با تصورات من از آن بزرگان، جور در نمی‌آید!

در ایران، دین را با سیاست در آمیختند و چیزی با نام جمهوری اسلامی از آب در آمد.
اما آیا این درآمیختگی که الان وجود دارد، همانی است که هدف و مقصود بنیان‌گزار این یکی شدن، بوده است؟!

واقع‌بینانه اگر نگاه کنیم، بعد از انقلاب، دیانت ما عین سیاست ما شد. اما سیاست ما همان عین سیاست ما باقی ماند.

به بیان شفاف‌تر، دین در ایران سیاسی شد و نتیجه‌اش بدنامی دین در مردم بود. اما سیاست ما هیچ‌گاه دینی نشد.

صبح‌ها با تشنگی از خواب بیدار می‌شوم و دنبال آب، می‌شتابم به سوی سرابِ خوش رنگ و لعابی که پیش رویم می‌بینم.

هی می‌روم و هی نمی‌رسم...

هوا که تاریک می‌شود، تشنه‌تر و ناکام‌تر، دیگر آبی و سرابی نمی‌بینم و خسته و شکسته به خانه برمی‌گردم و دوباره برای دویدن و نرسیدنِ فردا، روحم را پرواز می‌دهم و می خوابم.

زمان طلوع خورشید است و حالا بعد از هشت ساعت و بیست و پنج دقیقه پیاده روی، رسیده‌ایم به یک خط!
خطی که پایان جنگل رنگارنگ و آغاز برکه‌ی لطیف‌منظری است که به خاطر سبزی درختان حاشیه‌اش، سبز به نظر می‌آید. خاصیت آب است دیگر. مثل آینه. رنگ خود را می‌بازد به رنگ آن‌چه تصویرش در آن افتاده.

درختان با تنه‌شان و شاخه‌های کج و پُر برگِ بالایشان، انگار چارچوبِ طاقی زیبا شده‌اند برای ورود به برکه. به تنه‌ی درخت سمت چپی، طنابی قدیمی و نسبتاً پوسیده‌ای بسته شده که قایق چوبیِ آبی‌رنگ توی برکه را نگه‌داشته است.

طناب را می‌کشی تا قایق بیابد لب همان خطِ. زور می‌زنی و قایق فقط اندکی نزدیک می‌شود. صدایم می‌زنی و کمک می‌خواهی. آستینم را تا بالای بازویم بالا می‌زنم و می‌گویم: چرا تو؟ یادت رفته من تو بازوم تخم غاز دارم؟!
می‌خندی و طناب را به دستم می‌دهی. قایق را تا لب برکه می‌آورم و سوار می‌شوم، دستت را می‌گیرم و تو هم سوار می‌شوی. قایق با سوار شدنت تکان می‌خورد و جیغ می‌کشی از ترس چپ شدنش. بلند می‌خندم و می‌گویم: نترس بابا، قایق رفیق لحظه‌های سخت و طوفانیه، تو این آرامش و زیبایی که نمی‌ندازدت تو آب.

می‌نشینیم و پارو می‌زنم. می‌رویم و می‌رویم و جان گرفتن ابرهای تیره‌ی باران‌دار و نبردشان را با نور خورشید تماشا می‌کنیم. عاشق این هوا هستم. شروع به آواز خواندن می‌کنم:

ای هوای دیدنت، سوز آه من / گوشه‌ی ابروی تو، قبله گاه من ...

باران، نم‌نم شروع به بارش می‌کند و از افتادن قطره‌هایش در آبِ برکه، منظره‌ای می‌سازد که هوسِ گرفتن عکس را توی دلم تزریق می‌کند.
- حیف، کاش دوربین بام بود.

قایق را به کنار برکه، هدایت می‌کنم و دستم را دراز می‌کنم و گلی را که آن گوشه نشان کرده‌ام می‌چینم و شاخه‌اش را به عرض، با دندان‌هایم نگه‌می‌دارم و نزدیک تو می‌شوم، صورتت را نزدیک می‌آوری و با دندان‌هایت گل را می‌گیری. دست راست را بالا می‌بری و گل را می‌گیری و شاخه‌اش را کمی کوتاه می‌کنی و آن را توی موهایت می‌کنی.

نفسی عمیق می‌کشم و مسحور زیبایی‌ات می‌شوم.